Na porównaniu przenosimy się bardzo blisko Powstańców, bo na równoległą ulicę Gwiaździstą. A dokładnie na skrzyżowanie z ulicą Kruczą w stronę Zaporoskiej. Dziś część ulicy Kruczej jest zadaszona w postaci pasażu handlowego w Sky Tower. Marna rekompensata… Natomiast Gwiaździsta kończy się na ulicy Wielkiej, nie tak jak kiedyś na Zaporoskiej.

Myślę, że na ulicę Kruczą jeszcze wrócę ;)

Źródło:
- Archiwalne Wratislaviae Amici – http://dolny-slask.org.pl/
- Współczesne Jacek Zarychta

Porównanie przedstawia wylot ulicy Wita Stwosza. Wczoraj po prawej mieliśmy budynek poczty głównej, dziś w tym miejscu stoi apartamentowiec(?) Justin Center. Każdy sam oceni co lepsze…

Architektami poczty byli Walter Kyllmann, Adolph Heyden, Carl Doflein. Lata budowy 1884/1888. Rozebrana z powodu zniszczeń po wojnie. Więcej zdjęć samej poczty znajdziecie na Wratislaviae Amici, polecam. Myślę, że do samej poczty jeszcze wrócę, może znajdę jakieś ciekawe informacje.

Po lewej gotycki kościół Dominikanów p.w. św. Wojciecha z barokową kaplicą bł. Czesława. Od 1963 patrona Wrocławia. Podobnie jak poczta, mocno ucierpiał w czasie wojny. Jadnak został odbudowany. Nieco różni się szczyt na zachodniej ścianie (ta widoczna na zdjęciu) oraz bardziej gotyckie zwieńczenie wieży zastąpiło poprzednie renesansowe. Natomiast kaplica bł. Czesława, nie została zniszczona i możemy podziwiać jej barokowy wystrój.
/Za wikipedią/
W kościele od 1959 znajduje się obraz Matki Bożej Podkamieńskiej, z dawnego klasztoru dominikanów w Podkamieniu, na dzisiejszej Ukrainie.

Na koniec jeszcze rzut poczty jaki udało mi się znaleźć,

Oraz jej wnętrze (większy rozmiar po kliknięciu w miniaturę)

Źródło:
- Archiwalne Wratislaviae Amici – http://dolny-slask.org.pl/
- Współczesne Jacek Zarychta
- Wnętrze – fotopolska.eu

Kolaże czy zestawienia dalej będą, ale tak jak to jest aktualnie tylko jako zapowiedź wpisu na facebooku np. Jeśli chodzi o ich jakość to trzeba pamiętać, że najlepsza jest na blogu. Wszędzie indziej niestety jakość prezentacji spada. I na to nie mam wpływu.

Instrukcja obsługi

Porównanie można oglądać na dwa sposoby. Ręcznie czyli samemu odsłaniać zdjęcie (jak najedziemy na zdjęcie pojawi się na środku suwak, którym ruszamy na lewo i prawo) lub automatycznie, czyli albo wyświetlamy zdjęcie dzisiaj albo zdjęcie wczoraj (klikając na niebieskie linki Wczoraj i Dzisiaj pod porównaniem.) Gdyby były jakieś problemy piszcie.

Źródło:
- Archiwalne Wratislaviae Amici – http://dolny-slask.org.pl/
- Współczesne Jacek Zarychta

Wrocław wczoraj pokazuje, że przynajmniej od strony Bolesławieckiej nie do końca wszystko było idealnie. Da się zaobserwować ciekawy kontrast pomiędzy lewą, a prawą stroną. Po lewej spokojnie, nieco wiejsko, a po prawej szybko, głośno(?), nowocześnie. Jak się tak spojrzy na Wrocław dzisiaj, to ten kontrast pozostał, tylko się mocno skala zmieniła. I na swój sposób prawa strona pozostała nowoczesna. Choć trudno mi to przez gardło przechodzi.

Swoją drogą bruk na Bolesławieckiej chyba jeszcze pamięta czasy wczorajszego Wrocławia.

Źródło:
- Wratislaviae Amici – http://dolny-slask.org.pl/
- Współczesne Jacek Zarychta

Dzisiaj we Wrocławiu patrząc na „wczorajsze” zdjęcie brakuje tego szpaleru drzew przy Legnickiej. O samej jej szerokości już nie wspominając. Dla zobrazowania. Legnicka wczoraj, była mniej więcej szerokości trzech dzisiejszych pasów w kierunku z centrum. A jeszcze dwa tory dla tramwajów Linke-Hofmann pomieściła.

I będę powtarzał do znudzenia. Najbardziej dzisiaj we Wrocławiu brakuje kościoła św. Pawła, który stanowiłby ciekawy punkt widokowy na zachodnią stronę Wrocławia.

Źródło:
- Wratislaviae Amici – http://dolny-slask.org.pl/
- Współczesne Jacek Zarychta

Niestety podczas Festung Breslau, Tack ucierpiał dość poważnie, co możemy zobaczyć na tym zdjęciu z serwisu Wratislaviae Amici.

Źródło:
- Foto (około 1935) pochodzi z albumu „Wrocław Fotografie z okresu międzywojennego” autor Iwona Bińkowska, wydawnictwo via nova.
– Współczesne Jacek Zarychta

Patrząc na poniższe porównanie można odnieść „subtelne” wrażenie, że czegoś brakuje. Tym brakującym elementem jest kościół św. Pawła. Dziś mniej więcej w jego miejscu mamy przychodnię Dolmed. Sam kościół, jak zresztą cała zabudowa kamieniczna zachodniego Wrocławia, legł w gruzach podczas Festung Breslau.

Źródło:
- Wratislaviae Amici – http://wroclaw.hydral.com.pl/
– Współczesne Jacek Zarychta

W drodze na Ostrów Tumski warto porównać jak wyglądała okolica ulicy Oławskiej. Zaułek Winogronowy, bo on jest na pierwszym planie powstał w średniowieczu i łączył ulice Oławską z Krawiecką. Po wojnie został zlikwidowany, a samą ulice Oławską wyprostowano. Na zdjęciu z Wratislaviae Amici można zobaczyć ja okolica zaułka i Oławskiej wyglądała chwile po wojnie. Wszystko wypalone, pozostały same ruiny. Choć jak można zobaczyć na tym zdjęciu, kamienica spod numeru 67, czyli ta narożna zachowała swój front, czego nie można powiedzieć o innych.

Tak okolica zaułka prezentowała się po odgruzowaniu w oddali po prawej widać ocalałe zabudowania ulicy biskupiej, gdzie mniej więcej znajduje się teraz sklep Proline.

Na czerwono zaznaczyłem omawiany Zaułek Winogronowy (większy rozmiar po kliknięciu)

Tyle słowem wstępu teraz porównanie Wrocław – Wczoraj i dzisiaj.

Źródło:
- Wratislaviae Amici – http://wroclaw.hydral.com.pl/
– Foto (około 1930) pochodzi z albumu „Wrocław Fotografie z okresu międzywojennego” autor Iwona Bińkowska, wydawnictwo via nova.
– Współczesne Jacek Zarychta

Jako, że Rynek dalej przyozdobiony. Udałem się w okolice Ostrowa Tumskiego. Na pierwszy ogień, mniej sztampowo, czyli ulica św Józefa z dawnym szpitalem św Józefa po lewej i Nowicjatem Sióstr Szarytek po prawej. Obecnie całość to Zespół szpitalno-klasztorny Sióstr Śląskich św.Elżbiety. Nie tak dawno, co jeszcze widać, budynek po prawej został „odbudowany”. Jednak daleko mu do oryginału.

Zdjęcie z Wratislaviae Amici oryginał tutaj.

Źródło:
- Wratislaviae Amici – http://wroclaw.hydral.com.pl/
– Współczesne Jacek Zarychta

Zostajemy dalej na wschodniej pierzei Rynku. Dokładnie na jej północnej części, gdzie najczęściej handlowano różnego rodzaju błyskotkami i biżuterią.

Na chwilę uwagi zasługują dwie kamienice.

Pierwsza od lewej – stosunkowo nowa, bo z 1994 roku. Jest to rekonstrukcja barokowej fasady kamienicy, jaka stała tam przed wojną. Nad wejściem zobaczyć można złotego psa, który jest symbolem wspomnianej kamienicy (Pod Złotym Psem).

Natomiast trzecia kamienica od lewej, Kamienica Pod Złota Kotwicą, ma restauracyjny rodowód z nutą słonecznej Italii. I tak też jest obecnie, ponieważ mieści się tam restauracja La Scala, serwująca włoską kuchnie. Przed wiekami niejaki Camillo – Włoch z Werony przyrządzał tam rewelacyjną pieczeń z jelenia. W tej restauracji zatrzymywała się ówczesna śmietanka, a dania Camillo, jak i Wrocław znane były w całej Europie. Podobno przyjazny duch Camillo nadal czuwa nad podawanymi potrawami.

Właścicielami tej kamienicy była rodzina Artzatów, a wspominam o tym, ponieważ nieopodal w kościele św. Marii Magdalenym jest kapitalny nagrobek Adama Caspara von Artzata. Szczególnie polecam miłośnikom kobiecego ciała :). Natomiast na ulicy Malarskiej 30, znajduje się drugi dom Artzatów, mieści się tam Artzat cafe.

Co do samej kamienicy, pod koniec 1872 została zburzona, by wznieść pięciokondygnacyjną kamienicę, obecną na poniższym zdjęciu. Po wojnie, podczas generalnego remontu, dodano dość ubogo wyglądający barokowy szczyt.

Foto (kwiecień 1926) pochodzi z albumu „Wrocław Fotografie z okresu międzywojennego” autor Iwona Bińkowska, wydawnictwo via nova.